เดือนแห่งรามาดอน (เดือนแห่งการถือศีลอด)

ขอขั้นภาคต่อของการท่องเที่ยวครั้งใหม่ไว้ก่อนนะ เพราะสุดจะทนแล้วเรื่องเดือนรามาดอน

(รู้ว่าสะกดผิด แต่ขอพิมพ์ยังงี๊นะ) ถ้าเดือนนี้มาถึง เมืองไทยก็จะชิว ชิว เพราะศาสนา

หลักของเราเป็นศาสนาพุทธ การถือศีลอด ก็จะมีประปราย แต่จะมีมากหน่อยที่แถวสี่จังหวัด

ชายแดนภาคใต้ และผู้นับถือศาสนาอิสลาม

แต่ลองจินตนาการดูนะ ที่นี่เค้าเป็นมุสลิมทั้งประเทศ ดังนั้น ก็คือถือศีลอดกันทั้งประเทศ

ก่อนเข้าเรื่อง เรามาทำความรู้จักกับเดือนรามาดอนกันก่อนดีไหม

ความหมาย : เป็นเดือนที่จะไม่กินข้าว กินน้ำ ถ้าผู้เคร่งหน่อยก็ถึงขนาดไม่กลืนน้ำลายเลย

ตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นยันพระอาทิตย์ตกดิน ส่วนเดือนของรามาดอนนั้น ก็จะดูกันเป็นปฏิทินมุสลิม

ซึ่งในแต่ละปีจะไม่ตรงกัน และเช่นเดียวกับพระอาทิตย์ขึ้น-ลง ก็จะไม่ตรงกันในแต่ละวัน รวมทั้งแต่ละประเทศด้วย

ถ้าแถบเอเชียก็ตกประมาณ 6 โมงเย็น ของตะวันออกกลางก็ประมาณ 1 ทุ่ม

ส่วนของยุโรปก็จะตกช้าหน่อยประมาณ 2 ทุ่มขึ้นไป

แต่ก็มีข้อยกเว้น สำหรับเด็ก สตรี คนชรา และผู้ป่วย รวมทั้งผู้หญิงที่มีประจำเดือนด้วย

แต่ก็ต้องมีการชดเชยในปีถัดไปหรือระหว่างปีแล้วแต่ความสะดวก แต่ต้องชดเชยให้ครบกำหนด

วัตถุประสงค์ : เพื่อให้เข้าใจถึงผู้อดยาก เพื่อเป็นการทำบุญต่อไป

(นี่เท่าที่เข้าใจเองนะ ตั้งแต่สมัยเรียน อยากรู้มากกว่านี้ต้องค้นคว้าเองนะจ๊ะ)

แล้วทำไมต้องกล่าวถึงพระอาทิตย์ตกในแต่ละประเทศน่ะเหรอ ก็เพราะพวกเราเป็นลูกเรือน่ะสิ

ต้องไปประเทศโน้นประเทศนี้ พระอาทิตย์ก็ยึดแต่ละประเทศเป็นหลัก

ลองจินตนาการดู ถ้าคุณอดอยู่ที่ยุโรป กว่าจะได้กินข้าวต้องรอนานขนาดไหน

ว่าไปแล้วก็น่าสงสารคนถือศีลอยู่ แต่ก็น่าสงสารคนที่ไม่ถือศีลอย่างเราด้วยเช่นกัน

หลายคนคงสงสัย แล้วมันมีผลอะไรกับคนที่ไม่ได้นับถือศาสนานี้ด้วย

อย่างที่บอกไปแล้ว เรามาทำงานในประเทศที่เป็นมุสลิมเป็นหลัก

ดังนั้น เข้าเมืองตาหลิ่ว ต้องหลิ่วตาตาม (ด้วยความไม่เต็มใจ) ก็เริ่มต้นตั้งแต่ service

ถ้าเวลาบินเป็นช่วงเริ่มอดก็ดีไป ก็จะไม่มีใครมาขออะไร แต่ถ้าเป็นช่วงเวลาที่คาบเกี่ยวช่วงเริ่มกินนี่สิ

โห +_+ ลูกเรือทำงานกันจ้าละหวั่น เพราะต้องมานั่งบริการกันทีหลัง แล้วไปกันใหญ่

ถ้าเวลาใกล้ landing พวกเราก็ต้องมานั่งปิด cart มานั่งทำ paper work

ก็ยุ่งอยู่แล้ว ยังต้องมาทำ delivery ให้แก่ passenger ทั้งหลายที่ต้องการ take home ด้วย

แล้วอย่างที่รู้กัน สายการบินนี้ก็ไม่ได้ต้อนรับคนแถบนี้เท่านั้น ก็มีหลายเชื้อชาติปนกันไป

บางคนก็กิน บางคนก็ไม่กิน เท่ากับลูกเรือต้องทำงานมันตลอดทั้งไฟลท์ หนำซ้ำลูกเรืออาราบิกที่อดกันทั้งหลาย

ก็ดูเหมือนจะไม่มีแรงทำงาน บ่นปวดท้องบ้างล่ะ ไม่มีแรงบ้างล่ะ หงุดหงิดบ้างล่ะ

แล้วยิ่งดูจะรุนแรงไปกว่านั้น พอถึงเวลาช่วงเริ่มกินเมื่อไร มันหยุดทำงานเฉยเลย ไปนั่งกินหน้าตาเฉย

ปล่อยให้ลูกเรือที่ไม่ถือศีล ทำงานกันต่อไป ก็เข้าใจนะ แต่ขอเถอะ รับเงินเดือนเท่ากัน งั๊นก็อย่าถือศีลเลย

มันจะเป็นการทำบาปมากกว่าการทำบุญนะ เพราะเบียดเบียนผู้อื่น

เรื่องที่ 2 Bar service บนเครื่องไม่ให้โชว์เครื่องดื่มที่เป็น alcohol ให้เข้ามาเทใน galley

แค่เดินไป-กลับก็หมดแรงแล้ว (เริ่มเห็นความลำบากของลูกเรือแล้วใช่ม๊า)

เท่านั้นยังไม่พอ !!! เวลาพวกเค้าเริ่มกิน อาหารที่ให้ก็ต้องเป็นไปตามลำดับเริ่มต้น ด้วย น้ำผลไม้อะไรไม่รู้

เรียกว่า leban อะไรประมาณนี้ แล้วตามด้วย dates (อินทผาลัม) แล้วก็เป็นอาหารรามาดอน ซึ่งจะ load

50 % ของจำนวณผู้โดยสาร และยังสามารถ take home โดยมีถุงจัดให้เสร็จสรรพ

ดังนั้น ตอนนี้หน้าที่แอร์ไม่ได้มีแต่ service บนเครื่องแล้ว ยังบรรจุอาหารให้เอากลับบ้านได้อีก

ยัง ยังไม่จบ สำหรับเดือนรามาดอน เดือนนี้ยังส่งผลถึงการออกไปข้างนอกและการกินของเราด้วย

เพราะห้าง ร้านอาหาร ทุกที่จะเปิด 10 โมงเช้าถึงเที่ยงหรือบ่ายโมง แล้วก็จะปิดยาวไปเปิดอีกที

1 ทุ่มถึงตี 1 เป็นช่วงเวลากินได้พอดิบพอดี แล้วคนที่ไม่ถือศีลอย่างเราๆ ไม่สามารถกินอาหารหรือกินน้ำ

กลางถนนได้ มิฉนั้น ท่านอาจถูกตำรวจจับได้ รวมทั้งการแต่งกาย คุณต้องแต่งกายในชุดรัดกุม

ห้ามแขนกุด ห้ามแต่งสั้น ไม่เช่นนั้น ท่านก็อาจถูกจับได้เช่นกัน

เอาล่ะสิ ทำยังไง เมื่อเราเดินทางไปถึง marina mall ตอนบ่ายสาม ทุกร้านปิดหมด

ยกเว้น Carrefour supermarket ที่เดียว แล้วก็หิวจัดด้วย  เพราะไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า

ด้วยความโมโหหิว ตัดสินใจไปซื้อ bakery ในคาร์ฟู พอซื้อเสร็จก็เจอปัญหาอีก จะกินที่ไหน

เพราะเค้าห้ามกินในที่สาธารณะ ดังนั้นที่ไม่ใช่สาธารณะมีที่เดียวสำหับพวกเรา คือ

ห้องน้ำ คิดดูละกัน ประสาทกันขนาดไหน ถึงกับต้องเค้าไปกินขนมปังในห้องน้ำ กินไปก็บ่นไปของจริง

แต่จะไม่กินก็ไม่ได้  เพราะหิวจนจะเป็นลมอยู่แล้วได้แต่ภาวนาอยู่ในใจเมื่อไรเดือนนี้จะผ่านไปซะทีนะ

แต่พอนึกภาพ ก็ขำตัวเอง คราวหน้าคราวหลัง พอถึงเดือนรามาดอน จะเตรียมตัวให้พร้อม

ปล. ย้ายเข้ามาอยู่ Permanent Etihad’s building แล้ว สวยมากๆๆ มีห้องนอนกับห้องน้ำส่วนตัว

ได้ห้องสามคน เลยอยู่กับเพื่อนอีกสองคน ก็เป็นคนไทยด้วยกันนี่ล่ะ (ลองไปดูรูปก็ได้) ที่ออกไป marina mall

ก็เพราะอยากไปซื้อของแต่งห้องที่ IKEA นี่ล่ะ หมดไปหลายตังค์เลย

แต่ยังไง เมืองไทยก็น่าอยู่ที่สุดอยู่ดี คิดถึงทุกคนที่เมืองไทยจังเลย

PS. I respect every religion and culture. This essay just want to tell my story in Muslim’s country. If it effects to something or someone.

I apologize about it.